ഇന്നു എന്തു വന്നാലും D.L ടെസ്റ്റ് എടുക്കുമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തിൽ പാംസിനേയും (എന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യ) കൂട്ടി ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കാറിൽ ജയ്നഗർ R.T.O ലക്ഷ്യമാക്കി ഉരുളുമ്പോഴാണ് ഡ്രൈവിങ്ങ് സ്കൂൾ മാഷ് ശ്രീനിവാസന്റെ ഫോൺ വന്നത്.
"Sir. Please don't come today. I couldn't get a two wheeler for you. I'm sorry. I can arrange for one this Tuesday."
കഴിഞ്ഞ ചൊവ്വാഴ്ച്ചയും ഞാൻ ഇതു കേട്ടതാണ്. ഞാനാരാ മോൻ!
"Srinivas, It's OK. I've arranged for one. You just come there and do whatever you should be doing and get me the D.L without delay."
"Sir, you have taken the money, right?"
"Oh! Yes"
അങ്ങനെ ശ്രീനിവാസ് ഹാപ്പിയായി, ഞാനും. വേറെ പോസ്റ്റുകൾ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ!
പറഞ്ഞതു പോലെ രാമൻ സമയത്തു തന്നെ എത്തി.
അവന്റേത് TVS Apache ആണ്. 150 CC.
പാവം കൈനറ്റിക്ക് മാത്രം ഓടിച്ചിടുള്ള ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും എന്റെ കർത്താവേ! അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ D.L ടെസ്റ്റ് ആണ്. ഇൻസ്പെക്ടർ വരുമ്പോൾ ചക്രം ഉരുട്ടി തുടങ്ങാൻ പോലും അറിയില്ലാ എന്നു വന്നാൽ മാനം പോകും. തലയിൽ ഇടാൻ ഒരു മുണ്ടു പോലും ഇല്ല.
ഒരു “എത്രയും ദയയുള്ള മാതാവേ” ചൊല്ലി വണ്ടിയിൽ കയറി.
എങ്ങനെ ആണ് അതു പ്രവർത്തിപ്പിക്കെണ്ടത് എന്നു രാമൻ പറഞ്ഞു തന്നു.
quick start അമർത്തി അല്പം accelerate ചെയ്തപ്പോൾ അത് കട കട ഒച്ച ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് ഉണർന്നു. clutch അമർത്തി first ഗിയറിൽ ഇട്ടു. പതിയെ clutch release ചെയ്യാൻ രാമൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ അതേ പടി അനുസരിച്ചു.
Praise the Lord! വണ്ടി ഇതാ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു!
ആ പാർക്കിനു ചുറ്റും ഒന്ന് വലം വച്ചു ഞാൻ രാമന്റെ പക്കൽ തിരിച്ചെത്തുക എന്നതാണ് എന്റെ ദൗത്യം. ഓരോ വളവുകളും ഞാൻ വളയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ തന്നെ മാറി നിന്നു കണ്ടാൽ പേടിച്ചു മുള്ളും. എങ്ങനെയോ നാലു വളവുകളും എടുത്തു വണ്ടി ഞാൻ രാമന്റെ മുൻപിൽ കൊണ്ടു വന്നു.
ക്ണേം!
വണ്ടിയും ഞാനും അര മണ്ഢലത്തിൽ!
"What happenned?"
"I've used only scooter na! Pressed the cluch and front berak, but forgot about the foot break!"
"It's very risky man! Anyways, you did well. Just need to practise breaking."
"It's all about confidence, Rama. Let me go another round and we will be good."
രാമന്റെ മുഖത്ത് കണ്ടത് ഒരു അസൂയ കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോ അതോ, ചെറിയ ഒരു പുച്ഛമോ?
ഇത്തവണയും വണ്ടി എടുത്തതു പിഴച്ചില്ല. മൂന്നു വളവുകളും അധികം തെറ്റില്ലാതെ എടുത്തു. നാലാമൻ വന്നപ്പോൾ ഒരു സംശയം, ഗിയർ ഒന്ന് down ചെയ്യണോ? ക്ലച്ച് പിടിച്ചതും, വളവിലായിപ്പോയി. കാൽ ഒന്നു പരതിയിട്ടും ഗിയർ കിട്ടുന്നില്ല! വണ്ടി മലയാറ്റൂർ മല വലം വയ്ക്കുന്ന പോലെ വളയുന്നു. കണ്മുന്നിൽ ഒരു വെളുത്ത Ritz ചീറിപ്പാഞ്ഞു വരുന്നു. ഡ്രൈവിങ്ങ് സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഭയത്തോടെ എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുന്നു!
“ഈശ്വരാ, ഭഗവാനേ! Drive Safe പരസ്യങ്ങളിൽ സ്ളോ മോഷനിൽ കാണിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഭീകര അപകടമാണോ ഇത്! അയാളും ഒരു learner ആണോ?”
സകല ശക്തിയുമെടുത്ത് ഞാൻ ബ്രേക്കിൽ ചവട്ടി. Ritz എന്റെ ഇടതു വശത്തു കൂടെ പോയി പുറകിൽ വന്നു നിന്നു. അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത ഭാഷയിൽ എന്തൊക്കെയോ ഞാൻ കേട്ടു. ഞാൻ താഴ്മയോടെ കൈ കൂപ്പി. “മാപ്പ് ഗോപിയേട്ടാ, ഒരായിരം മാപ്പ്!”
ഞാൻ രാമന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി. വർണ്ണിക്കാനാവാത്ത ഏതോ ഒരു വികാരം. അപ്പോഴൊരു ഫോട്ടോ എടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു മോഡേൺ ആർട്ട് കിട്ടിയേനേ!
പാംസ് മൂകയായി പോയോ എന്തോ! വാ പൊളിഞ്ഞ പടി ഇരിക്കുന്നു. ഒരു “ശൂ” പോലും കേൾക്കുന്നുമില്ല!
അന്നു കിട്ടിയ മൊത്തം പണികൾക്ക് ഇതു നല്ലൊരു തുടക്കമായിരുന്നു!
ബാക്കി നാളെ പറയാം. കുറച്ചു അധികമുണ്ടേ! :)
Labels: നേരമ്പോക്ക്
